Honingzalf

Om 06.00u worden we opgepikt, de zon is ook al op en het belooft een warme dag te worden...
We rijden doorheen Potchefstroom, langs de kleine huizen, die door de gouvernement gebouwd werden voor de zwarte bevolking...met aan de overzijde gebouwen afgeschermd met hoge, betonnen platen met daarbovenop prikkeldraad. De aarde is hier rood.

In het ziekenhuis gaan Linda en ik elk naar onze eigen ward, we wensen elkaar succes en zeggen tot straks...nu staan we er alleen voor. Ik besluit de trap te nemen tot op de 7e verdieping: the surgical ward met gynaecologische en andere heelkundige ingrepen enkel voor vrouwen.

De bedside briefing is nieuw voor mij en erg dynamisch. Ik begrijp echter geen woord van wat er  besproken wordt. Dat boezemt weinig vertrouwen in, maar dat komt snel terug wanneer we met alle verpleegkundigen samen staan en zingen "to bless us, the day, the patiënts and the whole world". Ik mag mezelf voorstellen en hierna volgt een klein applausje. Erg bemoedigend allemaal en ik ga samen met een verpleegkundige de gang op om "Vital signs" te nemen en bij elke patiënt een "Vorderingsverslag" in het dossier te schrijven.

De patiënten zijn er erg aan toe: amputaties, strokes, uitgebreide wondes, naso-gastrics, pegsondes en een tracheo-stoma. Het valt me ook op dat mensen slechte of helemaal geen tanden hebben.

Samen met een andere verpleegkundige mag ik assisteren bij een uitgebreide wondzorg, dit wil zeggen: 1/2 deel honing met 1/2 deel isobetadine mengen, omroeren en aanbrengen op steriele compressen. M is zéér bedreven in het debrideren. Ik bekijk hoe ze handig, maar zeer voorzichtig met een scherp mesje de korstjes langsheen de wondranden wegsnijdt. Het duurt meer dan een half uur en dat geeft me de tijd om met de patiënte te praten, die graag de evolutie van de wonde op haar smartphone laat zien. Morgen zal er bij haar een greffe (graft= huidtransplant) geplaatst worden. Dat lijkt me interessant om mee te volgen en ik vraag of dit kan. De patiënte is akkoord, de verpleegkundigen denken dat het wel mag en de verantwoordelijke geeft groen licht. Zo snel kan het gaan!

Een kopje thee tijdens de pauze en hierna volgt er nog meer wondzorg. Steeds op dezelfde manier: reinigen met natriumchloride, al dan niet scherp debridement, gevolgd door het bedekken van de wonde met steriele compressen, voorzien van een laagje honingzalf. Steriele compressen als secundair verband en een windel.

Na de middag, voeg ik me bij de 2 andere studenten.  Als student heb ik al heel veel van andere studenten geleerd en dat is nu niet anders. We gaan samen naar de apotheek en de bloedbank. We kunnen het goed met elkaar vinden.

Het wordt vier uur. Tijd voor de bus...ik haast me door de gang en bots op een verpleegkundige die me nog even staande houdt, ze hoort bij het chirurgisch team en "she is very sorry but the graft operation of tomorrow won 't take place."

"The grafting machine is broken!"