De kop is eraf (Linda)

Diegenen die me zo'n beetje kennen, weten: vroeg opstaan is niet echt mijn ding. Toch is dit deze ochtend niet echt een probleem omdat ik al veel vroeger wakker ben dan mijn wekker. Toch wat zenuwen? Al heb ik het gevoel van niet ...

We worden op tijd opgehaald door het busje van de North West University en arriveren dan ook op tijd. Ondanks de rondleiding vorige week, moet ik toch even zoeken waar ik moet zijn. Nog vijf minuten uitstel van executie :-).

Op de afdeling word ik meteen uitgenodigd om mee te gaan met de bedside briefing. Ik begrijp er niet veel van en besluit ter plekke om mezelf toch wat tijd te geven om te wennen in plaats van met alles ineens mee te willen zijn. Na de briefing gaan alle verpleegkundigen naar de balie in de gang en daar wordt het gezongen ochtendgebed ingezet met nadien nog een gesproken gebed. Mooi om te zien hoe iedereen hier in opgaat. De taken worden verdeeld, iedereen krijgt een kamer toegewezen en er wordt aan de slag gegaan. Ik krijg, samen met 3 andere studenten en 1 afgestudeerde verpleegkundige die haar extra jaar community service doet, eerst nog een rondleiding op de afdeling.

Ik ben toegewezen aan zaal 4. Hier liggen de allerkleinsten, de prematuurtjes die niet op de intensive care moeten verblijven maar stabiel genoeg zijn om naar de pediatrie te gaan. Allemaal mini-mensjes met alles erop en eraan. Er liggen 9 baby'tjes en het lijkt alsof er overal mama's zijn die borstvoeding aan het geven of aan het afkolven zijn. Van privacy is hier geen sprake maar ik heb de indruk dat de mama's het niet erg vinden om alles tentoon te spreiden. Ik vind dit op zich erg knap vermits dit een heel natuurlijk gegeven is en er naar mijn gevoel inderdaad geen schaamte rond nodig is.

De zuster hier is niet zo bereidwillig om veel uitleg te geven dus het is voor mij erg zoeken wat ik kan doen. Ik heb het gevoel overal een beetje achteraan te drentelen. Er lijkt me ook niet echt veel werk te zijn omdat de kersverse moeders hier grotendeels zelf voor hun baby's zorgen. Enkel wanneer een mama door omstandigheden niet aanwezig is, worden de kindjes gevoed door de zusters. Dus krijg ik plotsklaps een slordige twee kilogram in mijn handen geduwd en een klein spuitje met melk erin. Vermits de zuster het niet even voordoet, is het effe zoeken naar de juiste houding. Het kleintje blijft echter gewoon doorslapen, wat ik ook probeer om hem wakker te krijgen. Op een gegeven moment slaat de schrik me wel een beetje om het hart. Ik weet dat de baby een erg lage bloedsuikerspiegel heeft en vrees even dat hij in een coma of zo belandt. Van de zuster krijg ik amper ondersteuning. Een verluiering verder zie ik zijn oogjes verschijnen. Ik hoop dat het nu gaat lukken maar nee, hoor, hij drinkt amper en spuwt alles opnieuw uit. Naast me zie ik hoe het wel moet: de zuster heeft een meisje vast dat wel gretig aan het spuitje zuigt. Ze bekijkt me op een manier dat het mijn schuld is, dat ik het niet kan.

Wanneer een andere verpleegkundige binnenkomt en ik vertel dat het niet lukt en de baby alles uitspuwt, haalt zij er een (ik denk) assistent-arts bij. Er wordt vrij snel beslist om een maagsonde(ke, zo dun dat dat is!) te steken omdat de baby dringend voeding nodig heeft. De eerste verpleegkundige moet eerst zelf nog eens proberen met het spuitje en bij haar lukt het ook niet dus dat was wel even een geruststelling voor mij.

Ik kan dan toekijken hoe de sonde gestoken wordt. Dat vind ik wel fascinerend. Er wordt uitgebreid de tijd voor genomen en nadien nog even gecheckt met de stethoscoop om te kijken of de sonde wel goed zit. Daarna krijgt de baby voeding via een spuitje aangesloten aan de sonde dat omhoog gehouden wordt zodat de melk het maagje kan vullen.

Later op de dag is er bij een andere baby de maagsonde uitgetrokken. Ook daar moet een nieuwe in. De zuster vraagt of ik het wil doen. Ja, graag, als ze me dan wel even wil ondersteunen? Dan steekt ze ze toch zelf. Maar niet erg om het 2 keer eens te kunnen zien, de volgende keer zal het me zeker en vast lukken!

Ik word nog een beetje op sleeptouw genomen door Ujené (lees: oezjenee). Zij is afgestudeerd en is nu haar extra jaar community service aan het doen. Dit is een verplicht jaar dat de studenten moeten doen op een plaats die hen toegewezen wordt. Wanneer ze geluk hebben, kan het wat in de buurt zijn maar soms zijn ze een jaar van huis. Zij laat me zien hoe je een vaccinatie geeft (ik laat haar dit liever eerst eens voordoen, want zo maar ineens gaan prikken in zo'n dun armpje is toch net een brug te ver) en nog een paar andere dingen. En dan is het plots al tijd om terug naar huis te gaan. Ik word nog even bij het hoofd van de afdeling geroepen die zich verontschuldigt dat ze de hele dag in vergadering was. Ze belooft me morgen met iemand mee te sturen die me beter uitleg kan geven en me meer op sleeptouw zal nemen. Want ze wil niet dat ik afgeschrikt wordt. Ik heb haar moedig gezegd dat ik niet zo snel gechoqueerd ben :-).

Foto's genomen met toestemming van de mama's

Een kleintje in de couveuse dat ook gevoed wordt via een maagsonde

Kangoeroeën wordt heel erg aangemoedigd. De kleintjes mogen zo veel mogelijk het contact met de huid van mama voelen. Het klevertje is om de temperatuur te meten. Dit wordt 's morgens opgekleefd en blijft de hele dag ter plaatse

Middagmaal buiten in het zonnetje met een paar hele leuke dames: links Ujené met drie vriendinnen van haar