2 keizersnedes-ward 7 en Congo
Internetfoto. Dinsdag zorgt suster Candice ervoor dat ik naar "the theatre" (= het operatiekwartier) kan. Ik mag hier toekijken bij het uitvoeren van enkele heelkundige ingrepen: een colposcopie en 2 keizersnedes.
De 1e keizersnede wordt uitgevoerd door 2 dokters in "community service". Na hun opleiding werken dokters en verpleegkundigen een jaar lang voor de gemeenschap. De staat bepaalt waar dit doorgaat en dit is niet altijd in de buurt van hun woonplaats.
Eén van de chirurgen maakt een horizontale incisie van ongeveer 15 cm vlak boven het schaambeen, net boven de haargrens. Hierna worden het vet onder de huid en een laag bindweefsel boven de buikspieren doorgesneden. Het gele vet is subcutaan duidelijk zichtbaar. Beide chirurgen gaan nu elk langs hun zijde trekken aan de buikspieren tot deze voldoende opzij geschoven zijn. Dit is duidelijk hard werken! De baarmoeder wordt ingesneden en na enig zoekwerk met de handen komt het hoofdje mooi voor de opening te liggen. De andere chirurge drukt met beide handen stevig op de buik van de patiënte, de baby komt eruit, de navelstreng wordt doorgeknipt en de geboorte is een feit! Een vroedvrouw staat klaar en vangt de baby op. Na uitname van de placenta, hecht de chirurg de baarmoeder en de verschillende lagen van de buikwand. Ik zie de eierstokken en de ligamenten.
De chirurge voor de 2e keizersnede laat even op zich wachten, stapt vanuit de scrubruimte de zaal binnen. Ze doet steriele handschoenen aan, steekt haar armen in de lucht en de omloopverpleegkundige bindt haar een groene, katoenen schort voor. Ze neemt onmiddellijk haar plaats in, schouwt even haar team en plaats in één beweging een incisie. Een baby floept eruit. En een tweede volgt: een tweeling! Twee jongens werden verwacht, maar 1 van de 2 is een meisje. De omloopverpleegkundige noteert geslacht en geboorte-uur in het dossier...ze neemt me bij de arm en samen gaan we naar de 2 kijken. Ze liggen te krijsen onder een warme lamp. Ze zijn verfrommeld, maar zo héél! Iedereen is blij.
Het is inmiddels 13.20u, lunchtime. Ik eet mijn boterhammen en denk na: er was een duidelijk verschil in het verloop van de operaties.
Terug op ward 7 zijn de verpleegkundigen bezig met de medicatietoer. Op elke kamer liggen 6 patiënten. De 1-persoonskamers zijn voorbehouden voor de patiënten die er het ergst aan toe zijn. In iedere kamer zijn meerdere verpleegkundigen en dokters aan het werk. Allemaal vrouwen.
Ik ververs het bedlinnen van een patiënte. Een jonge vrouwelijke dokter staat aan het voeteneinde het dossier te lezen. "Where are you from?" vraagt ze me. "Belgium"...Ze glimlacht breed en stapt op me toe, drukt me hartelijk de hand: "Nice to meet you, I'm from Congo." Belgisch Congo, flitst het door mijn hoofd en ik voel me enigzins ongemakkelijk, draag toch ook wel een stuk collectief schuldgevoel in mij omtrent ons koloniaal verleden.
Eén van de chirurgen maakt een horizontale incisie van ongeveer 15 cm vlak boven het schaambeen, net boven de haargrens. Hierna worden het vet onder de huid en een laag bindweefsel boven de buikspieren doorgesneden. Het gele vet is subcutaan duidelijk zichtbaar. Beide chirurgen gaan nu elk langs hun zijde trekken aan de buikspieren tot deze voldoende opzij geschoven zijn. Dit is duidelijk hard werken! De baarmoeder wordt ingesneden en na enig zoekwerk met de handen komt het hoofdje mooi voor de opening te liggen. De andere chirurge drukt met beide handen stevig op de buik van de patiënte, de baby komt eruit, de navelstreng wordt doorgeknipt en de geboorte is een feit! Een vroedvrouw staat klaar en vangt de baby op. Na uitname van de placenta, hecht de chirurg de baarmoeder en de verschillende lagen van de buikwand. Ik zie de eierstokken en de ligamenten.
De chirurge voor de 2e keizersnede laat even op zich wachten, stapt vanuit de scrubruimte de zaal binnen. Ze doet steriele handschoenen aan, steekt haar armen in de lucht en de omloopverpleegkundige bindt haar een groene, katoenen schort voor. Ze neemt onmiddellijk haar plaats in, schouwt even haar team en plaats in één beweging een incisie. Een baby floept eruit. En een tweede volgt: een tweeling! Twee jongens werden verwacht, maar 1 van de 2 is een meisje. De omloopverpleegkundige noteert geslacht en geboorte-uur in het dossier...ze neemt me bij de arm en samen gaan we naar de 2 kijken. Ze liggen te krijsen onder een warme lamp. Ze zijn verfrommeld, maar zo héél! Iedereen is blij.
Het is inmiddels 13.20u, lunchtime. Ik eet mijn boterhammen en denk na: er was een duidelijk verschil in het verloop van de operaties.
Terug op ward 7 zijn de verpleegkundigen bezig met de medicatietoer. Op elke kamer liggen 6 patiënten. De 1-persoonskamers zijn voorbehouden voor de patiënten die er het ergst aan toe zijn. In iedere kamer zijn meerdere verpleegkundigen en dokters aan het werk. Allemaal vrouwen.
Ik ververs het bedlinnen van een patiënte. Een jonge vrouwelijke dokter staat aan het voeteneinde het dossier te lezen. "Where are you from?" vraagt ze me. "Belgium"...Ze glimlacht breed en stapt op me toe, drukt me hartelijk de hand: "Nice to meet you, I'm from Congo." Belgisch Congo, flitst het door mijn hoofd en ik voel me enigzins ongemakkelijk, draag toch ook wel een stuk collectief schuldgevoel in mij omtrent ons koloniaal verleden.
Reacties
Een reactie posten